tag:blogger.com,1999:blog-11629369564844504172011-07-07T16:40:20.228-07:00Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-1162936956484450417.post-63716839562526097282009-08-02T14:21:00.000-07:002009-08-02T14:54:31.258-07:00<span style="font-weight:bold;">กลอนเซิ้ง</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br /> จี่ขอเว้า เรื่องเล่ากลอนเซิ้ง ให้ฟังเบิ่ง แบบเซิ้งนางแมว<br /> หรือตามแนว กลอนเซิ้งบั้งไฟ ถึงผู้ใหญ่ ปกครองหมู่บ้าน<br /> เป็นคนแรก ปกครองมานาน ตั้งแต่บ้าน หมู่หนึ่งหมู่เดียว<br /> เป็นผู้เกี่ยว ตระกูลแม่หม้าย เพิ่นลูกชาย ของแม่เฒ่าพรม<br /> คนนิยม ชื่อผู้ใหญ่พวง ฮู้จักหลวง เมืองลพบุรี<br /> เกิดรุ่นพี่ ของพระครูอ่ำ เป็นผู้นำ บ้านมะขามเฒ่า<br /> มีกองข้าว ยาวยี่สิบวา ปกครองมา กว่าสามสิบปี<br /> ตั้งแต่มี บ้านสิบสี่หลัง พอมาตั้ง แบ่งเป็นหมู่สอง<br /> ผู้ปกครอง คือผู้ใหญ่นวน เขยคนพวน มาจากบ้านทราย<br /> ฮู้จักนาย อำเภอบ้านเซ่า<br /> เขาเลยเอา เป็นผู้ใหญ่บ้าน เข้าปกครอง หมู่หนึ่งอยู่นาน<br /> มาร่วมงาน กับผู้ใหญ่กุ่ม ปกครองคุ้ม ในเขตหมู่สอง<br /> ผู้ใหญ่กุ่ม คนแรกปกครอง ตระกูลของ ลูกแม่เฒ่าเพียร<br /> เขาเห็นเขียน หนังสือตัวดี ความรู้มี ก่าดีพอใช้<br /> สองผู้ใหญ่ ใส่หมวกจีโว ไต่ตะโข เครื่องแบบขาสั้น<br /> ขี่ม้าผ่าน เข้าไปประชุม ผู้ใหญ่กุ่ม กับผู้ใหญ่นวน<br /> กลับบ้านชวน ไปกินสาโท กินแล้วเมา ย่างตกตะโข<br /> คุ้มบ้านโต ตะโข บ่ ดี ผู้ใหญ่กุ่ม เป็นอยู่หลายปี<br /> มีคนดี แทนที่ทำงาน มีผู้ช่วย มีศักดิ์เป็นหลาน<br /> ชอบทำงาน หลานแม่เฒ่าเพียร เพิ่นก่าเฮียน ธรรมมะธรรมโม<br /> พัฒนา ตะโขให้ย่าง เบิกทางหลวง ให้ควายเทียวทาง<br /> เป็นแบบอย่าง การพัฒนา ผู้ใหญ่นวน หมู่หนึ่งเกษียน<br /> ชาวบ้านเปลี่ยน เป็นผู้ใหญ่สง่า เหล่าตระกูล เฒ่าเอี่ยมต่อมา<br /> พัฒนา ถนนดินดำ เริ่มมาทำ ทางไปสระเตย<br /> ถนนเลย ด้วนอยู่หมู่สอง ร่วมยุคของ ผู้ใหญ่เสวย<br /> หลานเฒ่าเพียร ทางแม่ตามเคย ผู้ใหญ่เสวย ตระกูลลุงเพชร<br /> ยุคนี้เอ็ด หมายเลขเขตบ้าน พากันย้าน ขโมยลักงัว<br /> ป่าวเอ็ดฮั้ว ทุกๆหลังคา เป็นที่มา สังคมยุคใหม่<br /> แต่ก่อนไป หัวท้ายหมู่บ้าน นั่งเซาฮ้าน กลางบ้านคุยกัน<br /> เดี๋ยวนี้กั้น โฮ้ทุกหลังคา พอค่ำมา พากันอยู่ยาม<br /> จุกอยู่ตาม ทางหลวงเข้าบ้าน นั่งตามฮ้าน คอยตีกะลอ<br /> ยุค พอ ศอ สองสี่เก้าห้า ยุคต่อมา ผู้ใหญ่ไสว<br /> ยุคนี้ไฟ เข้าในหมู่บ้าน เสาไฟผ่าน เข้ามาหมู่สอง<br /> ลูกชายของ ผู้ใหญ่เสวย คนนี้เคย เป็นชาติทหาร<br /> เพิ่นเป็นหลาน ของพ่อเฒ่าเพชร การปกครอง เบ็ดเสร็จเด็ดขาด<br /> ยืนประกาศ อยู่กลางเวที ในยุคนี้ เริ่มมีสภา<br /> พัฒนา ถนนลูกลัง วางแผนผัง ถนนในบ้าน<br /> เคยร่วมงาน ผู้ใหญ่สง่า อยู่ต่อมา จนทันร่วมรุ่น<br /> ถึงสมัย ผู้ใหญ่สมบุญ เพิ่นเป็นคน คุณภาพดี<br /> ตระกูลมี ทางแม่เฒ่าเอี่ยม บ่ ใช้เหลี่ยม เล่ห์มาปกครอง<br /> ปากจองหอง แต่เสียสละ ศิลปะ พูด บ่ น่าฟัง<br /> แต่ก่าหวัง ดีต่อหมู่บ้าน ยุคนี้ด้าน การพัฒนา<br /> ขุดคลองมา จนถึงบ้านเฮา โครงการเอา ลูกลังมาใส่<br /> ถนนไป ได้ถึงบ้านกล้วย เลาะสายห้วย ไปสู่หลุมข้าว<br /> มะขามเฒ่า บ้านเฮามีฝาย ลูกลังยาย ไปฮอดวังเวิน<br /> บ่ เชื่อเชิญ ไปค้นคว้าดู บันทึกอยู่ สภาตำบล<br /> สมาชิก สองหมู่สองคน สร้างถนน มาฮอดหมู่บ้าน<br /> นำเงินผัน(ผลาญ) มาจากสภา ส. สง่า กับ ส. สมโภชน์<br /> สร้างประโยชน์ เข้ามาอุดหนุน ส. ไสว กับ ส. สมบุญ<br /> สร้างต้นทุน ให้รุ่นต่อมา เขาลือซ่า ว่ารุ่น สี่ ส.<br /> เป็นผู้ก่อ โครงการพัฒนา รุ่นต่อมา ผู้ใหญ่สนิท<br /> โทรศัพท์ ประปา ก่าติด ดาดคอนกรีต ไฟติดตามทาง<br /> มีลาดยาง เข้าตามหมู่บ้าน บริการ สะพานข้ามคลอง<br /> เพิ่นครอบครอง ทั้งวัดทั้งบ้าน บริหาร ทั้งเงินกองทุน<br /> ประกาศบุญ เป็นทายกบ้าน เพิ่นลูกหลาน แม่เฒ่าจันดี<br /> ทายกมี หน้าที่ บ่ มา โฆษณา ประกาศงานวัด<br /> ผู้ใหญ่จัด การเบิดสู่อัน ร่วมมือกัน กับผู้ใหญ่หมู่สอง<br /> น้องเขยของ ผู้ใหญ่สนิท เพิ่นเกาะติด ช่วยเหลือหมู่บ้าน<br /> บริหาร วัดวาอาราม ขนถ้วยชาม หามเต๊นท์มามุง<br /> ลาบก่าปรุง ทั้งช่วยหุงข้าว ประกาศข่าว โฆษกในงาน<br /> ราชการ งานส่วนบุคคล ทั้งตำบล ใกล้เคียงหมู่บ้าน<br /> เขาเรียกขาน หาผู้ใหญ่นิน คนต่างถิ่น มาจากแปดริ้ว<br /> ทั้งตำบล เขาพากันย้อง ว่าหมู่สอง มีผู้ใหญ่ดี<br /> ยุคนี้มี เงิน เอฟ เอ็ม แอล ได้สองแสน ซื้อเครื่องสูบน้ำ<br /> ตั้งฮิมฝั่ง คลองลำโพนทอง ไว้คอยฮอง รับดาดคอนกรีต<br /> เล่าอดีต ถึงปัจจุบัน ให้ฟังกัน แต่พอหอมมปาก<br /> เป็นของฝาก จากลุงสนอง เป็นชื่อของ “คมเคียว – คันไถ”<br /> เขายกให้ เป็นปราชญ์ชาวบ้าน ให้ลูกหลาน ได้ฟังเอาไว้<br /> เรื่องผู้ใหญ่ ปกครองมะขามเฒ่า มีเรื่องเล่า ไว้เพียงท่อนี่<br /> <br /> สวัสดี ลูกหลานทุกคน.<br /> “คมเคียว – คันไถ”<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br /><br />คำกลอนลำพวน เรื่อง “ทำบุญกลางบ้าน”</span><br /> “ คมเคียว – คันไถ”<br /><br />โอ่น้อ พี่น้องบ้านหม่าขามเฒ่าเอ๊ย ข้อยจี่เว้า เรื่องเก่าโบราณ ก่อนเน้อ<br />เรื่องทำบุญกลางบ้าน โบราณแต่กาลก่อน ปู่ย่าตาทวดสร้าง ธรรมเนียมนี้ให้ลูกหลาน<br />มีตำนานเว้า ยืนยาวมาฮอด หมู่เฮานั้น มาแต่ก่อนพู้น เมืองบ้านแห่งพวน เจ๊าเอ๊ย<br />ซื่อเพิ่นเว้า เมืองเก่าเซียงขวาง เซียงคำ หลวงพระบาง มิ่งเมืองหองเจ๊า แดนยาวกว้าง<br />จดหลีผีกว้างใหญ่ เมืองใหญ่กว้าง สัตตะบัวระพัน ยันเวียงจันทน์ จำปาศักดิ์ใต้ต่ำ<br />ตะวันออกก้ำ ติดต่อเมืองแกว ว่าน้าแนวยาว มาจนถึงเมืองฮ้อ ทางเหนือนั้นจดผาไดผาด่าง พู้นเด๊ ปู่ย่าตาทวดสร้าง เมืองบ้านแห่งพวน เจ๊าเอ่ย. <br /> ยามสงกรานต์เดือนห้า เวียนมาครบรอบ สรงน้ำแล้ว ดาเต๊าแต่งผาม<br />สังขารข้าม ตามมาปีใหม่ เจ๊าเอ๊ย เดือนหกย่าง เข้าข้างเดือนขึ้นเริ่มมา เพิ่นก่าเตรียมหา ซ้าทรายมาตบแต่ง <br />ฮ่ายน้ำใส่ขวดน้อย มาพร้อมธูปเทียน เทียนเวียนหัวเข้า<br />เอามาวัดรอบ ก่อนเน้อ วัดช่วงท้อง สายดือเจ้าสู่คอ แล้วก่าหากอหญ้า คามามัดใส่<br />หาดอกคูนดอกไม้ มงคลฝ้ายจ่องมา จากหมู่บ้าน หลังต่อกันมา ว่าเน้อ ดึงฝ้ายต่อ<br />กันมา บ่อนโฮมกันตั้ง เขาก่าพากันกั้ง โรงธรรมกั้นแดด ม่านสีแสด ปูอาสน์ไว้<br />นิมนต์ไหว้พระสงฆ์ นำพระพุทธรูปตั้ง โต๊ะหมู่บูชา หนังสือใบลานคาถา ใส่กล่องมาเคียงไว้ เพิ่นก่าเชิญเอาไท้ เทวดาทุกหมู่ มาอยู่เฝ้า ผามน้อยแต่งงาม พ่อแม่ฮาม<br />เขื่องน้อยทุกส่ำครัวเฮือน เสียงฆ้องมุย มุ่ยเตือน ลุกจากเฮือนมาได้ ตะวันบ่ายแก่ใกล้<br />จวนเวลาพลบค่ำ เสียงย่ำฆ้อง ต่างผันผ้ายฮีบมา เอากระต่าตั้ง เกาะกลุ่มวงหนา<br />จับเอาเทียนคาถา แยกมาวางไว้ เอาโอ่งน้ำมนต์วางใกล้ จุดเทียนฟังสวด สวดพระปริต<br />สาวดให้มงคลบ้านจี่มี ท่านเอ๊ย. ประเพณีนี้ มีมาแต่กาลเก่า เพิ่นพระพุทธเจ้า จาเว้า<br />สู่ฟัง ว่าน้า สวดมงคลจักรวาลนี้ ดีงามหลายอย่าง ว่าน้า ไล่สิ่งฮ้าย ให้ไกลบ้านหมู่เฮา.<br />เสียงสวดขึ้น ถึงแสนหมื่นจักรวาล ว่าน้า. ทั่วสถาน พิมานถิ่นแดนแมนฟ้า เทวดาเต้า<br />ฟังธรรมพร้อมพรั่ง พากันนั่งอยู่อ้อม คอยกั้นภูตผี อันว่าผีป่าฮ้าย ไล่ออกไปไกล<br />อันว่าความจังไร ให้ออกไปไกลบ้าน อย่าให้มีมารฮ้าย มาทำลายบังเบียด <br />ให้สะเหนียดใหญ่น้อย หายจ้อยอย่ามา ว่าเน้อ. มีแต่สามัคคีตั้ง รวมพลังให้แข็งแกร่ง<br />ให้รวยแบงค์ห้าร้อย พันร้อยให้หลั่งมา ขอให้โชคลาภได้ เสมอดั่งใจฝัน <br />ขอให้ผิวพรรณเจ้า สวยงามอยู่คือเก่า อย่ามีความโศกเศร้า ให้ใจเจ้าผ่องใส ขอให้ยึด<br />ฮีดไว้ สืบต่อกันมา พี่น้องเอ๊ย. มันเป็นภูมิปัญญา บูราณพาสร้าง เฮาอย่าพากันม้าง<br />ประเพณีติดต่อ กันเน้อ. แต่ก่อนนี้ แบ่งคุ้มแบ่งกลุ่มทำบุญ มันเล่าเปลืองเงินทุน<br />แต่งบุญหลายบ้าน มันเล่าเตรียมการย้าย ของไปหลายบ่อน เฮาหากโยงเส้นด้าย<br />ไปให้ทั่วถึง เฮาก่าดึงเอาไว้ สามัคคีฮักฮ่วม กันน้อ เฮาก่าคนหมู่บ้าน มะขามเฒ่าแห่งเดียว เจ้าเอ่ย<br /> สวัสดี “คมเคียว-คันไถ”<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />คำกลอน กระทบน้ำ</span><br /> <br />แสนเจ็บใจ สุดเคือง เพราะเรื่องน้ำ ยังชอกช้ำ ใจอยู่ มิรู้หาย<br />วิกฤตกาล ที่ผ่านกราย เจ้าช้างสาร เยี่ยมกราย เหยียบแผ่นดิน<br />เมื่อต้นเดือน กรกฎา ทุ่งนาแล้ง ข้างเหี่ยวแห้ง คอยหา ธาราสินธ์<br />พอสิงหา มายล มีฝนริน ทั่วทุกถิ่น เริงรื่น ชื่นกมล<br />เดือนกันยา มองดูนา แสนชื่นฉ่ำ ข้าวหว่านดำ ผลิใบ เพราะได้ฝน<br />ในปีนี้ พวกชาวนา คงไม่จน ทั่วทุกคน แย้มยิ้ม กระหยิ่มรอ<br />เดือนตุลา เห็นนา แล้งหม่นหมอง น้ำท่วมนอง เจิ่งแรง ทุกแห่งหนอ<br />ผัวเมียมอง ดูนา น้ำตาคลอ ดูลูกน้อย กับหม้อ แล้วท้อใจ<br />พฤศจิกา น้ำตา ชาวนาหลั่ง ต่างกอดเข่า หมดหวัง พลังไถ<br />เจ้าช้างสาร เหยียบบ้าน เดินผ่านไป ท้องนาไร่ สูญสิ้น เห็นดินดำ<br />เดือนธันวา เห็นนา แล้วใจหาย หนี้มากหลาย เพราะตัวเรา ก้าวถลำ<br />หนี้ก็งอก ดอกก็งอก ข้าวดอกดำ ต้องรับกรรม แบกหนี้สิน ตอนสิ้นนปี<br /><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />มหา’ลัย...ไพรวัลย์</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br />นกกระจาบ คาบใบไผ่ และใบหญ้า แล้วนำมา สอดกลับ สลับสาน<br />ศิลปะ วิจิตรโพ้น บนต้นตาล แลตระกาน เป็นหมู่บ้าน วิมานนอน<br />รังกลมกลึง มีห้อง เพื่อรองไข่ ทำปล่องทาง ขึ้นไป หาลูกอ่อน<br />รังตัวผู้ ทำหลังคา สร้างเป็นคอน เป็นป้อมยาม พ่อนกนอน อยู่ไม่ไกล<br />พอเหยี่ยวใหญ่ งูร้าย เข้าไปหา พ่อนกจะ โถมถลา เข้ามาใส่<br />ฝูงนกจะ รวมกัน ป้องกันภัย ตีเหยี่ยวใหญ่ งูร้าย ร่วงลงมา<br />นกเรียนใน มหา’ลัย แห่งใดหนอ จึงถักทอ จัดการ งานรักษา<br />ไม่ได้เรียน วิศวะ และจุลาฯ ไม่มีตรร -กะศิลา กลางป่าไพร<br />อาณาจักร คือน่านฟ้า และป่าทุ่ง มีหัวหน้า เป็นจ่าฝูง ครองกรุงใหญ่<br />ไม่แบ่งชั้น แบ่งวรรณะ กั้นเขตไพร ต่างก็ทำ หน้าที่ใน ส่วนของตน<br />ไม่เหมือนคน อ้างมา ว่ามนุษย์ ประเสริฐสุด แล้วฉุดคร่า น่าฉงน<br />จราจร จราจล คนฆ่าคน อวดอ้างตน ว่าวิวัฒน์ กว่าสัตว์ใด<br />เรียนวิชา ตามล่า ปริญญาเอก เรียนคิดเลข ปั้นหุ่น ทุนก้อนใหญ่<br />ชิงแผ่นดิน เป็นของตน สร้างกลไก บนท้องฟ้า ยังขึ้นไป อ้างสิทธิ์ตน<br />สร้างอาวุธ ร้ายแรง แข่งพระเจ้า มาทำลาย ล้างพงศ์เผ่า กันอีกหน<br />ได้อะไร ขึ้นมาหนอ คนแสนกล ขว้างงูออก นอกตน ไม่พ้นคอ<br />สัตว์นกเป็น สัตว์ป่า ไม่ฆ่าเพื่อน อยู่แดนเถื่อน ป่าร้าง สร้างเรือนหอ<br />สัตว์คนเรียน ดอกเต้อร์มา ฆ่าเหล่ากอ พวกสัตว์เมือง เรียนมาก่อ วินาศภัย<br /><br /> คมเคียว - คันไถ<br /> พ.ศ. 2547<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">บนยอดไม้</span><br /><br />ร้องพ่อวู้ พ่อวู้ กู่ตอนเช้า เสียงเสียดเศร้า พ่อแม่ ก็แลหาย<br />น่าสงสาร ตัวเจ้า กาเหว่าลาย พ่อแม่เจ้า ตกเหวตาย ในตำนาน<br />แม่นกเอี้ยง หามาเผื่อ นำเหยื่อป้อน กาเหว่าอ้อน ปากอ้า น่าสงสาร<br />พ่อนกเอี้ยง ไล่ศัตรู และหมู่พาล ช่วยแม่นก หาอาหาร มาเลี้ยงดู<br />เสียงกาเหว่า แว่วมา น่าจะเศร้า แต่หัวใจ กาเหว่า น่าอดสู<br />กินไข่เขา เอาไข่เรา ให้เลี้ยงดู แท้ที่จริง คือศัตรู ผู้ทำลาย<br />นึกสงสาร เจ้านกเอี้ยง ไม่เดียงสา ไม่ไตร่ตรอง ใช้ปัญญา จนกว่าสาย<br />นั่นแซงแซว ใยป้อนข้าว กาเหว่าลาย อ๋อ..รังมัน อยู่บนปลายไม้ ใกล้ใกล้กัน<br /> <br /> คมเคียว - คันไถ<br />18 พ.ค. 2546<br /><span style="font-weight:bold;"><br />ใครใหญ่</span><br /><br />ที่มุมหนึ่ง ในบ้านเรา ตอนเช้าตรู่ เจ้าตุ๊กแก แอบอยู่ ที่มุมฝา<br />ได้ยินเสียง เถียงกัน พรรณนา เจ้าหรือข้า ตัวใคร ใหญ่กว่ากัน<br />บ้านบอกว่า จะมีใคร มาใหญ่เท่า ข้านี้มี ร่มเงา ให้อาศัย<br />ทั้งกินนอน พักผ่อน แสนสบาย หนักหรือเบา ข้ารับไว้ แต่ไรมา<br />เฟอร์นิเจอร์ บอกว่า ตัวข้าด้วย ขาดข้าแล้ว คงไม่สวย ต้องเสาะหา<br />โต๊ะเตียงตั่ง ม่านระยับ ประดับตา สิ่งบันเทิง รื่นเริงพา ให้ชื่นใจ<br />บ้านขาดข้า เห็นแต่ฝา ไว้กันฝน นายหญิงเขา จะทน ได้ไฉน<br />เธอคงจะ สำออย นั่งน้อยใจ เธอจากไป บ้านนี้ใคร จะดูแล<br />รถยนต์ว่า หนวกหูจัง ฟังไม่ได้ ทุกวันนี้ นายใช้ ใครกันแน่<br />ข้าเดินทาง ทุกวัน ไม่ผันแปร ข้านี้คือ มิตรแท้ แน่กว่าใคร<br />ไปท่องเที่ยว ไปทำงาน การศึกษา แอบไปหา กิ๊กมา ใช้ข้าได้<br />นายจะต้อง ชอบข้า มากกว่าใคร ควรมอบให้ ข้าเป็นใหญ่ ในแผ่นดิน<br />เสียงห้าวห้าว ดังแว่วมา จากข้างล่าง พวกเจ้าคิด เข้าข้าง ตัวทั้งสิ้น<br />ถึงอย่างไร เจ้าก็อยู่ ในแผ่นดิน พวกเจ้านอน พวกเจ้ากิน อยู่ที่ใด<br />ทั้งรถบ้าน ม่านหมอน และโรงครัว ทุกทุกอย่าง อยู่ในตัว ข้าใช่ไหม<br />หรือเจ้าลอย อยู่บน ฟากฟ้าไกล ให้รู้ไว้ ใครคือใคร ใหญ่ตัวจริง<br />แบ๊งค์พันบาท ได้ยิน ดิ้นพราดพราด เงินสามารถ ซื้อได้ ในทุกสิ่ง<br />เรานี้แหละ เทพเจ้า แห่งความจริง ใครต่อใคร ต่างก็วิ่ง ซบตักเรา<br />บ้านที่ดิน ทั้งรถยนต์ ที่คนขี่ ทั้งทีวี ทั้งนารี มีแก้เหงา<br />ช้าก่อน...จงฟังข้า อย่าหูเบา ถ้าพวกเจ้า ขาดเรา ก็ลำเค็ญ<br />ภาษิตว่า เหนือฟ้า ยังมีฟ้า ข้านี้คือ ปากกา ด้ามที่เห็น<br />หากสิ่งใด มิให้ ตัวข้าเซ็น เจ้าก็เป็น เพียงกระดาษ ธรรมดา<br />ทั้งโฉนด ที่ดิน ถิ่นที่อยู่ เฟอร์นิเจอร์ รถหรู วิวิสมาหรา<br />แม้แต่นาย อยากได้ ภรรยา ก็ต้องใช้ ปากกา ตัวข้าเซ็น<br />ตุ๊กแกขยับ ตัวลง เข้าโพรงฝา ข้าเติบใหญ่ ในบ้านมา เจ้าก็เห็น<br />ข้านี้แหละ ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องเซ็น มันร้องเว้น วรรคสนุก ว่าตุ๊กแก ๆ ๆ.<br /><br /> คมเคียว - คันไถ.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ศีลทุ...วัตถุธรรม</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br />คนเขาผลิต เหล็กกล้า สร้างอาวุธ แล้วนำมา ฆ่ามุษย์ ให้เราเห็น<br />ทั้งยูอี เอเปค และยูเอ็น ปล่อยให้ค้า อาวุธเข่น ฆ่าผู้คน<br />สร้างโรงงาน มหึมา ไว้ฆ้าสัตว์ ทุกอำเภอ ทุกจังหวัด ทุกแห่งหน<br />นำสัตว์ป่า เอามาฆ่า ส่งสากล เอาเนื้อเขา มาเลี้ยงตน ให้คนกิน<br />เขาบุกรุก ป่าไม้ ทำลายป่า ตัดไม้ฮุบ ที่ดินมา เสียจนสิ้น<br />คนยากจน ยังไม่มี ที่ทำกิน ไม้โฉนดเป็น ทรัพย์สิน ของคนรวย<br />เพียงขอเอา พนันบอลล์ ขึ้นมาไว้ แบ่งรายได้ คนขจนบ้าง เหมือนดังหวย<br />อ้างศีลธรรม เถียงกัน รัฐฝันรวย เอาความซวย มามอมเมา เยาวชน<br />เด็กยากจน ถึงมอมเมา เขาไม่เล่น ความลำเค็ญ ย่อมจำกัด ความขัดสน<br />มีเด็กเวร ลูกคนรวย ไม่กี่คน พ่อแม่รวย เพราะปล้น คนแรงงาน<br />อย่ามัวยก แต่ศีลธรรม มาปล้ำเขา สยบอยู่ ใต้อุ้งเท้า น่าสงสาร<br />อย่ามองมุม ของนัก วิชาการ จงมองดู สถานการณ์ ที่เป็นจริง<br />ทุกวันนี้ ศีลธรรม ตามวัตถุ สังคมเสื่อม กร่อนผุ ไปทุกสิ่ง<br />เด็กยากจน เด็กพิการ ถูกทอดทิ้ง นับเป็นล้าน มากยิ่ง ในสังคม<br />เสียครอบครัว ลูกคนรวย ไม่กี่พัน ให้เป็นผี การพนัน ก็เหมาะสม<br />มาช่วยเด็ก เป็นแสน จากโคลนตม พวกเขาคง จะชื่นชม ว่าทำดี<br />ทั้งบ่อนไก่ บ่อนปลา คาสิโน ฉุดเอาขึ้น มาโชว์ ไว้ทุกที่<br />ทั้งเงินกู้ นอกระบบ ทบดอกมี เอามาขึ้น บัญชี ไว้ทุกราย<br />แล้วจงวาด แผนวาง มากางไว้ แบ่งแยกให้ เป็นถนน คนละสาย<br />อาชีพผิด ศีลธรรม ทำกี่ราย ที่ขุดดิน หินทราย มีกี่คน<br />แล้วให้ท่าน นายก ชื่อทักษิณ มองจากฟ้า สู่ดิน วิเคราะห์ผล<br />แยกผลดี ผลชั่ว ไม่มั่วปน พญาเหยี่ยว มองจากบน ต้นลงมา<br />ไม่เหมือนหนู ซุกอยู่ มุดรูร้อง เตือนพวกพ้อง ระวังแนว แมวกับหมา<br />เหยี่ยวบินบน ยลสำรวจ ตรวจดูนา เห็นทุกรู หนูนา ทั้งหมาแมว<br />นี่คือข้อ พอเปรียบ เทียบให้เห็น ยกของเถื่อน ที่ซ่อนเร้น มาจัดแถว<br />จะเดินทาง หนใด ต้องวางแนว เขียนอักษร ต้องมีแถว บรรทัดวาง<br />ใช้วัตถุ เงินทอง กองเป็นป้าย แล้วขีดทาง ม้าลาย ห้ามออกข้าง<br />เอาศีลธรรม ส่องไฟ ตามแนววาง ตามกระแส วัตถุทาง ค่านิยม<br />หากท่านเอา ศีลธรรม มาทำป้าย ต้องทำลาย วัตถุกรรม ทำให้ล่ม<br />มาปลูกข้าว เลี้ยงควาย กลางสายลม แล้วทำลาย ทุนนิยม หมดโลกไป<br /><br /> คมเคียว - คันไถ. <br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />ความเท่าเทียม ที่ไม่เท่ากัน</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br />อันหญิงนั้น เปรียบเป็น เช่นดอกไม้ ชายเปรียบเป็น เช่นตะไคร้ และใบข่า<br />หญิงเปรียบเป็น เพชรมณี นิลจินดา ชายนั้นเป็น เหล็กกล้า ศิลาแลง<br />หญิงเปรียบเป็น ศศิธร ที่อ่อนสี ชายอาจเป็น ดวงสุรีย์ ที่ส่องแสง<br />หญิงออกทัพ รับศึก ก็อ่อนแรง ละครรำ ชายแสดง ก็ป่วยการ<br />ส.ว. เจ้า เว้าเอ็ดหยัง บ่ ฟังไผ ความเท่าเทียม คืออย่างไร จงเล่าขาน<br />หญิงเด่นดี กว่าชาย ก็หลายการ บางอย่างชาย เชี่ยวชาญ เฉพาะตัว<br />หญิงมากชู้ อย่างชาย ทำได้หรือ คนคงลือ ว่ากระหาย เอาหลายผัว<br />ผ้าขาวม้าพาด หน้าห้องเวียน สับเปลี่ยนตัว เกิดลูกมา พ่อตัว คือผู้ใด<br />วัยรุ่นมั่ว ทุกวันนี้ มิได้หยัน เพราะต้องการ ทัดเทียมทัน กันใช่ไหม<br />ความรักนวล สงวนนาง จางหายไป หาแม่ดี ของลูกได้ ยากเต็มที<br />ความเท่าเทียม ย่อมหาได้ ในทางอื่น หญิงมากกว่า ชายเป็นหมื่น ในกรุงศรี<br />ใยไม่ช่วย ปวีณา ครองธานี ช่วยอองซาน ซูจี ครองรามัญ<br />รณรงค์ ให้ลูกผู้ หญิงทุกคน เลือกสตรี แทนตน ทุกเขตขัณธ์<br />เป็นผู้แทน เข้าสภา สถาบัน แข่งผู้ชาย เธอกับฉัน ใจต่อใจ<br />เวลาคล้อง พวงมาลัย ให้พระเอก ยี่เกเสก โอมเล่า เป่ามนต์ใส่<br />แบงค์ใบพัน ใบห้าร้อย ห้อยเรียงใบ เป็นหมื่นแสน คล้องให้ จามใจตน<br />หาพระเอก ลิเก ลงเลือกตั้ง ให้ปวีณา ต้องผิดหวัง อีกสักหน<br />ความเท่าเทียม ใยไม่สร้าง เข้าข้างตน เลือกคนหล่อ พอใจตน เข้าสภา<br />ดูตัวอย่าง ปวีณา อรอารีย์ เยาวภา และวันดี สตรีกล้า<br />สร้างศักดิ์ศรี เหนือชาย ใช้กีฬา ผลักดันตน เองขึ้นมา หน้าเวที<br />ไม่ต้องง้อ ร้องขอ ความเท่าเทียม แข่งการเรียน ยอดเยี่ยม ได้เกรดสี่<br />รัฐมนตรี เป็นหญิง เราก็มี เราแพ้ชาย ตรงที่ ใจเราเอง<br /><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">กระทุ่มผุ</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br />ต้นกระทุ่ม กอใหญ่ ใกล้หมู่บ้าน ทางเกวียนผ่าน สุมทุม พุ่มไสว<br />หมู่พ่อค้า พานิช จากแดนไกล มาพักแรม ค้าขาย ที่ปลายนา<br />มีน้ำตาล ถั่วงา และปลาย่าง วัวเทียมต่าง กองเกวียน เวียนมาหา<br />นำสินค้า มาแลกข้าว กับชาวนา เผือกมันมา ให้เลือก ข้าวเปลือกไป<br />แม่นำข้าว แลกเอาอ่าง กระถางน้ำ ทั้งถ้วยชาม ดินปั้น ฉันถือให้<br />กล้วยไข่เต็ม ล้นมือ น้องถือไป เพียงพอใจ พอพึ่งพา บ้านนาเรา<br />แต่เดี๋ยวนี้ ไม่มีต้น กระทุ่มใหญ่ เพราะต้นไฮ ขึ้นคลุม รุมจนเฉา<br />พวกกาฝาก เกาะกินน้ำ ทำร้ายเอา หุ้มลำต้น ปล้นเอา จนเฉาตาย<br />อนาถตัว เจ้าหนอ กอกระทุ่ม เกิดที่ลุ่ม ชีวิตผ่าน ก็นานหลาย<br />เพียงนกมา ถ่ายใส่ต้น สิบปีปลาย กระทุ่มกลาย เป็นต้นไฮ ใหญ่กว่าตัว<br />กาฝากเดน เศรษฐกิจ ชนิดใหม่ คอยเกาะกิน แรงกาย ใช้แต่หัว<br />มือใครยาว สาวเอา เข้าข้างตัว ต่างเมามัว โกยมา เข้าหาตน<br />ไม่ทำนา ไม่ปลูกมัน ไม่ปั้นหม้อ เพียงนอนรอ หุ้นออก ให้ดอกผล<br />คนใช้แรง ทำงาน กลับยากจน คนนอนกิน แรงคน กลับเฟื่องฟู<br />ต้นกระทุ่ม กอใหญ่ ตายไปแล้ว ตายพร้อมกับ รากแก้ว กำลังผุ<br />ต้นไฮขาด รากแก้ว โดนพายุ คงตายผุ โค่นหัก ในสักวัน<br /> <br /> คมเคียว - คันไถ<br /> 25 มถุนายน 2546<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ร่าย..รามเกียรติ์</span><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br />หิรัญยักษ์ ทักษิณ กินประเทศ ม้วนแผ่นดิน รัชดานิเวศ ไปเสียสิ้น<br />แล้วหนีบใส่ รักแร้ อสุรินทร์ แถมงาบกิน ดาวเทียม ชื่อไทยคม<br />ท้าวจำลอง พาลี ผู้มีศักดิ์ ชวนฤาษี กินผัก มาขย่ม<br />ลิงอโสก ขีดขิน บุรินทร์รมย์ มาเหวย..เรา เหยียบให้จม ธรณี<br />ฝ่ายคำแหง สนธิสะ หนุมาน สมเกียรติ ชมภูพาน หลานกระบี่<br />สุริยะใส สุครีพ น้องพาลี องคต สมศักดิ์มี ฤทธิไกร<br />ฝ่ายนิลพัท ชัยวัตร ตวัดฆ้อน พิภพนิลนล คอนไม้ ท่อนใหญ่<br />เทอดภูมิ มัจฉาณุ ผู้เกรียงไกร นิลเอกมังกร อมรไกร ชุณหวัณ<br />เก้าวานร พันธมิตร คิดต่อสู้ อหิงสา รวมหมู่ ชูกำปั้น<br />ว่าเหวยเหวย กูจะล้าง เผ่ากุมภัณ ลงโลกัณต์ นรก ตกลงคลอง<br />ฝ่ายทักิณ หิรัญยักษ์ พักตร์หน้าเหลี่ยม แบ่งร่างแปลง ภาคเทียม กำลังสอง<br />เป็นสมัคร สากัณฐ์ ตัวสำรอง มีสิบหน้า ดังกลอง พระตีเพล<br />เข้ามาแทน ปกครอง ป้องกันทาส เกือบสามร้อย หมอบใต้บาท ของยักษี<br />ให้เป็นไหม รับช้า อสุรี เอาร่างพลี ปกครอง ป้องกันนาย<br />เจ้าวิรุณหก สาหัส ณัฐเสือไก้ เจ้าหน้าใหญ่ ไมยราพ พรมพันธ์สาย<br />ทั้งวาริ นนทุก ยุคหลังลาย ป้องกันนาย แก้ประเด็น เอนบีที<br />ท้าวเนวิ นารา สัทธาสูร ยักษ์ปากห้อย นำกระสุน ส่งลูกพี่<br />ว่าวะเหวย เทวดา ประชาชี ซัดหอกดาบ ให้ที จากปลายนา<br />บรรดาทาส เคยอุดหนุน ทุนหมู่บ้าน นำอีแต๋น ออกมาต้าน ไว้ก่อนหนา<br />กระสุนมี มากมาย บ้านปลายนา นำเอามา ปาหัวลิง ให้วิ่งซี<br />มาช่วยสมัคร สากัณฐ์ พันธุ์หนังเหนียว ยักษ์หน้าเขียว ยุให้สู้ ตูไม่หนี<br />ว่ามณโฑ เมียข้าหนา เจ้าพาลี มันยังมี หน้ามาแก่ง แย่งเมียกู<br />ข้าขอสิทธิ์ นางมาจาก พระศิวะ เพราะพลัง ประชานะ น่ะว่ะสู<br />มาโดยชอบ ยังมาแกล้ง แย่งเมียกู ให้มันรู้ ซีว่าใคร ใหญ่กว่ากัน<br />ตูสมัคร สากัณฐ์ พันธุ์หน้าด้าน ลูกน้องยักษ์ ตูก็ต้าน คอยกางกั้น<br />มันบุกยึด กรุงลงกา มาหลายวัน เราไปกัน ประชุมตรง ที่ดงตาล<br />จะอะไร ยังไงกัน นักกันหนา จะไล่ฆ่า กันให้ตาย หรือไงท่าน<br />หิรัญทักษ์ ยักษ์ก็บิน ไปบาดาล ยังหน้าด้าน ขับไล่ ไม่เลิกลา<br />ประกาศกฎ ปราบกบถ นำมาใช้ น.ปพ. ลุยไป เที่ยวไล่ล่า<br />จิกเอาหัว วานร ก้าวร้าวมา ให้มันสม น้ำหน้า เจ้าพาลี<br />ฝ่านเทวะ มาตุลี ผู้เกรียงไกร ดูเรื่องชัก บานปลาย เสียแล้วนี่<br />จึงแต่งสาร ส่งรายงาน ไปทันที เพื่อกล่าวโทษ อสุรี สมัครสากัณฐ์<br />ขอแรงท้าว อรชุน ผู้เรืองศรี ใครกล้าแหยม อสุรี นอกจากท่าน<br />ท่านจงแผลง ศรเก้า มหากาฬ ไปล่ามไว้ ใต้บาดาล อีกสักตน<br />วันนั้นจึง เป็นวัน พันธมิตร เก้าวานร พิชิตศึก อีกหนึ่งหน<br />ท้าวอรชุน แผลงศร ฤทธิรณ นาคบาศ เก้าตน จับขุนมาร<br />ก่อนถูกจับ ด้วยศร นาคบาศ ทักษ์สมัคร สากัณฐ์ประกาศ อย่างอาจหาญ<br />ว่าเหวยเจ้า พาลี หนุมาน ถึงอย่างไร ก็ประหาร ข้าไม่ตาย<br />ตราบใดหนอน น้ำคูต อุจจาระ ยังเยียะยะ เกะกะ มามากหลาย<br />หนอนสวรรค์ อย่างพวกสู หรือสู้ได้ เพราะของชอบ ของใคร ก็ของมมัน<br />เดี๋ยวพวกตู จะกลับ มาเกิดใหม่ ให้ยิ่งใหญ่ โยงใย เกาะกันมั่น<br />ตูจะปา ระเบิดแบ๊งค์ ใบละพัน มาฟาดฟัน พวกลิง ดิ่งลงคลอง<br />ดูว่าใคร อยู่กับลิง หรือพวกยักษ์ ใครจะไป กินผัก ตามท้องร่อง<br />ไปกับยักษ์ นั่งบน กองเงินทอง อยู่กับลิง คอยแต่จ้อง จับแมลง<br />ฝ่ายคำแหง หนุมาน ก็ค้านว่า วะเหวยเหวย อสุรา อย่ากำแหง<br />อยู่กับลิง กินผลไม้ กับแมลง ไปกับยักษ์ มันจะแกง กินหัวคน<br />ลิงกับยักษ์ พักรบ จบลงก่อน มีโอกาส จะย้อน เล่าอีกหน<br />อ่านแล้วคิด ยักษ์กับลิง อิงกับคน คมเคียวคน ถือคันไถ ชาวไร่นา<br /><br /> คมเคียว – คันไถ<br /> กันยายน 2551<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">แด่..แนวหน้า</span><br /> คมเคียว – คันไถ<br /> <br />ขอส่งใจ ไปเยือน แด่เพื่อนรัก ผู้พิทักษ์ รักษาเขต ประเทศสยาม<br />เป็นแนวหน้า นำทัพ รับสงคราม คอยปราบปราม ผู้ก่อการ ด้านชายแดน<br />เราอยยู่สุข สำราญ ทหารเหนื่อย เราฟุ่มเฟือย เพื่อนประหยัด พิบัติแสน<br />เราคลึงเคล้า เฝ้าพลอด นอนกอดแฟน เพื่อนชายแดน จูบชม คมด้ามปืน<br />เพื่อนต้องกรำ ฝนแดด ที่แผดร้อน ยามกินนอน กลางป่า ระอาฝืน<br />บางครายืน กินกัน มิทันกลืน ขยับปืน ทิ้งสำรับ ขับไพรี<br />แม้นข้าศึก ฮึกหาญ ออกรานรับ รบไล่ขับ รับรุก บุกไม่หนี<br />เราเทอดทูน เพื่อนนัก ด้วยภักดี ชายชาติ วีรบุรุษ สุดรรำพัน<br />เราสร้างสรรค์ เศรษฐกิจ ผลิตผล ไว้เพื่อปรน ผู้แกล้วกล้า อาสาขัน<br />ท่านเป็นรถ เราเป็น เช่นน้ำมัน แรงขับขัน ไอยรา คือหญ้าไทร<br />ร่มไตรรงค์ ธงไทย ไกวสะบัด ไทยวิวัฒนา อัชฌาศัย<br />สามัคคี เร่งรัด ขจัดภัย อธิปไตย ชาติชู ทุกผู้คน<br />แนวหน้าเป็น กองกำลัง พลังฤทธิ์ แนวหลังคอย เนรมิต ผลิตผล<br />ไทยผลิต ไทยใช้ทั่ว ทุกตัวคน รวมมวลชน เป็นแสนยา มหากาฬ<br />ขอเดชะ พระสยาม เทวาธิราช ประสิทธิ์สาท มหิทธา มหาศาล<br />ศัตรูจง ย่นระย่อ เลิกก่อการ จงแพ้พาล วิปลาส พินาศเอย<br /><br /><br /> คมเคียว - คันไถ<br /><br /><br /><br /><br />“ผู้ลืมตีน” สำหรับเพื่อนเก่า<br /><br />มีปัญหา ส่งมาเตือน ให้เพื่อนคิด จงพินิจ ให้ซึ้ง ถึงปัญหา<br />จงรำลึก นึกพลัน ด้วยปัญญา แล้วหาค่า ความห่าง แตกต่างกัน<br />อดีตกาล ผ่านมา ไม่ช้านัก มีเพื่อนรัก ร่วมสมัย ในไพรสัณห์<br />เป็นลูกชาย ชาวนา มาเหมือนกัน วัยต่างกัน มะขามเฒ่า คราวละปี<br />บ้านคนหนึ่ง ทิศอุทัย จะไขแสง บ้านคนสอง กลางแสง ระวีศรี<br />คนที่สาม อัสดง องค์สุรีย์ ตำแหน่งที่ เรียงเห็น ตามเส้นจร<br />เป็นลูกคน ถือคันไถ เติบใหญ่กล้า เคยเก็บผัก หักหญ้า เลี้ยงกาสร<br />เคยไล่วิ่ง ยิ่งกา ทุ่งนาดอน เคยหาบคอน ตกปลา มากับมือ<br />ครั้นเมื่อครา เข้าเรียน ขีดเขียนอ่าน ครูสำราญ ฝึกเขียน เรียนหนังสือ<br />โรงเรียนวัด มะขามเฒ่า เฝ้าฝึกปรือ จำนงค์ครู รัญจวนคือ ครูช่วยนำ<br />พรระพรหมขีด ช่องว่าง ทางโอกาส คนหนึ่ง ปราดเปรื่องเขียน เรียนจนหนำ<br />คนสองตาม กระชั้นชิด สนิทนำ คนสามทำ ปริญญา ทุ่งนาดอน<br />อยากจถาม ความในใจ เพื่อนไว้บ้าง ข้าอ้างว้าง ช่วยขจัด ปัดสังหรณ์<br />ความรู้มี บ้างไหม ที่ไพรดอน ในพงพอน ฤาเพียงมี แต่ขี้-ลา<br />เพื่อนเอย อย่าเยาะเย้ย ข้าเคยคิด แม้ชีวิต อาจโชคร้าย อยู่ในป่า<br />ข้ายังช่วย ชาติไทย ให้พัฒนา ส่งเสริม ความก้าวหน้า ประชาชน<br />เพื่อนคนหนึ่ง เป็นนายพัน ประจันทัพ คนหนึ่งรับ โรงเรียน เขียนฝึกฝน<br />ข้ารับงาน พัฒนา สภาตำบล เราต่างคน ต่าวงมี หน้าที่การ<br />เล่าปี่ มีดาบคู่ สู้หมู่ศึก กวนอู ฝึกง้าวหนัก เข้าหักหาญ<br />เตียวหุย น้องคล่องทวน กระบวนการ ควรประมาณ เชิดชู ท่าผู้ใด<br />ท่านคุยเห่อ จริงหนอ เรียน ม. แปด ข้าตรำแดด ฝึกเพียร เรียนหัดไถ<br />พวกท่านเรียน ในมหา วิทยาลัย ข้าเรียนใน มหา พนาลี<br />ข้ารู้ว่า กบมันร้อง ฝนต้องตก รู้ป่าปก หนองหนา ปลาไม่หนี<br />รู้ว่าลม แรงบน ฝนไม่มี รู้วิธี ผู้ชาย ขยายพันธุ์<br />เพื่อนอย่างอน ข้าแต่งกลอน มาย้อนหยอก อย่าช้ำชอก จงให้ อภัยฉัน<br />ใช่เคืองขัด หาว่าวัด รอยเท้ากัน เพียงแต่มัน ซึ่งค่า ราคาคุย<br /><br /> คมเคียว - คันไถ 2518<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />“เขา” สำหรับ มนตรี</span> <br /><br />บุรุษหนึ่ง ผู้เกิดมา เห็นฟ้ากว้าง ดูเวิ้งว้าง หนักหนา กลางนาเช่า<br />ความยากจน เข้ามาฉุด สุดบรรเทา รวมพี่น้อง ของเขา ทั้งแปดคน<br />บนประเทศ เขตแคว้น แดนสยาม แหล่งพืชผล เกิดขึ้น ตามน้ำฝน<br />เป็นลูกชาย ชาวนา ผู้ยากจน เขาสู้ทน สู้ลำบาก สู้ตรากตรำ<br />เขาขี่รถ จักรยาน ไปโรงเรียน เขาใฝ่ฝัน พากเพียร เรียนร่ำ<br />ทางกากหิน ดินโขด สูงและต่ำ จนร่างกาย กำยำ สูงใหญ่<br />แม่เอาเงิน ใส่ซอง ให้สองบาท ปั่นรถไกล จนหยาด เหงื่อรินไหล<br />ไปกลับจาก โรงเรียน สิบหกไมล์ กลับถึงบ้าน รีบออกไป ช่วยไถนา<br />หกปี ที่มานะ และอดทน พาเรียนจบ มัธยม ต้นศึกษา<br />วัยสิบเจ็ด พบชาว อเมริกา เป็นสามี ของอา ชื่อซาเยล<br />ฝากทำงาน บริการ ห้องสมุด เขาเริ่มหลุด ออกจาก ความยากเข็ญ<br />ได้เงินเดือน พร้อมเรียน เอ ยู เอ็น ชีวิตเริ่ม มองเห็น หนทาง<br />เหมือนพระเจ้า สับปะดน กับคนยาก พ่อผู้เคย ลำบาก เคยถากถาง<br />ต้องมาจบ ชีวิตลง ระหว่างทาง ไม่ทันเห็น เขาสร้าง อนาคต<br />กำพร้าพ่อ มินาน และผ่านไป น้ำตา ลูกผู้ชาย ต้องไหลหยด<br />ดุจเวรกรรม นำมาผลาญ มารประชด แม่จากไป ไม่มีกำหนด จะกลับคืน<br />เขายืนมอง ขอบฟ้า น้ำตาไหล มองสุด ขอบฟ้าไกล ใจขมขื่น<br />วิหคผิน บินลับ ไม่กลับคืน ที่ตรงนี้ เขาจะยืน อยู่กับใคร<br />แผ่นดินนี้ ไม่มี พ่อและแม่ แผ่นดินนี้ มีแต่ ความหมองไหม้<br />แผ่นดินนี้ มีแต่ ความยากไร้ แผ่นดินนี้ ให้แต่ใจ ที่ชอกช้ำ<br />เขามองดู หน้าพวก พี่และน้อง ชายตา ลอบมอง ล้วนหมองคล้ำ<br />พวกเขาต่าง ต้องลำบาก ต้องตรากตรำ ใครหรือ จะนำ คอยค้ำชู<br />จำใจพราก จำจากจร หาคอนใหม่ หวังพึ่งพา อาศัย พอได้อยู่<br />ฟร้านซ์วันนี้ มีเพื่อน คอยค้ำชู คงมีผู้ ให้ความ รื่นรมย์<br />สิบห้าปี ที่วัน เวลาผ่าน เป็นตำนาน แห่งความ ขื่นขม<br />เป็นตำนาน แห่งความ ชื่นชม เข้ามา ผสม กลมกลืน<br />น้องเอย เจ้าจง เป็นสุขขี สิบห้าปี แห่งความ สดชื่น<br />สิบห้าปี แห่งความ ยั่งยืน สิบห้าปี หยิบยื่น ชัยชนะ<br /><br /> เนื่องในวันฉลองครบรอบ 15 ปี ในฝรั่งเศส<br /> คมเคียว - คันไถ<br /> 12 มิถุนายน 2535 <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />คำกลอน “จากพ่อ” มรณานุสสติ</span><br /><br />ถามว่าพ่อ ทำอะไร เอาไว้บ้าง ก่อนอื่นอ้าง พื้นฐาน การศึกษา<br />พ่อเกิดเป็น ลูกคนจน คนเช่านา เรียนจบชั้น ปริญญา บนหลังควาย<br />สร้างฐานะ ที่ขัดสน ทนลำบาก แม้นเหนื่อยยาก อับจน ทนขนขวาย<br />กลัวแต่ลูก จะทุกข์ยาก ลำบากกาย จึงขนขวาย ส่งไป ให้ได้เรียน<br />กับน้องพ่อ หญิงชาย ทั้งหลายเล่า ชีวิตเศร้า อับเฉา เฝ้าหันหัยน<br />พ่อแม่ตาย ชีวิตกลาย ดุจวงเวียน พ่อก็เพียร อุ้มชู อยู่เรื่อยมา<br />กับพี่น้อง ประชาชน คนหมู่บ้าน พ่อก็วาง รากฐาน งานอาสา<br />สร้างถนน ทำโครงการ งานสภา ขุดลอกคลอง นำน้ำมา สู่ชุมชน<br />เป็นประธาน กรรมการ งานศึกษา หาเงินฟรังซ์ ผรั่งมา แก้ขัดสน<br />ตั้งกองทุน “กางกรณ์” เด็กยากจน เงินฝรั่ง สามสิบคน ส่งเรียนมา<br />ทางด้าน ศาสนสถาน งานก่อสร้าง ศาลาร้าง จับมือกัน ขันอาสา<br />หาแหล่งเงิน มาก่อร่าง สร้างศาลา กับพระครู สมุห์วันนา อยู่หลายปี<br />เงินกองทุน อุดหนุน ทุนหมู่บ้าน เป็นประธาน ทุนเงินล้าน คุมลูกหนี้<br />ประชาคม เป็นประธาน อยู่นานปี กข.คจ. คุมบัญชี เลขานุการ<br />ชีวิตพ่อ หยุดลง ที่ตรงนี้ สร้างความดี เอาไว้ ในหมู่บ้าน<br />ช่วยบ้านเกิด เหล่ากอ พอประมาณ ลูกแลหลาน พึงกำหนด จดใส่ใจ<br />จงจำไว้ ว่าบ้านเก่า ที่เราเกิด วัดเราบวช ย่อมประเสริฐ กว่าแห่งใหน <br />บ้านตายดี ก็จะมี ประโยชน์ใด ตอนสุดท้าย เราต้องพราก ตายจากมัน<br />ให้ลูกหลาน รักบ้านเก่า ของเรานี้ ก่อกำเนิด ให้ชีวี เป็นแม่นมั่น<br />ร่ำรวยแล้ว จงอย่า ได้ลืมกัน ให้แบ่งปัน เชิดชู ให้รู่คุณ<br />อย่าทอดทิ้ง บ้านเก่า ให้เหงาอยู่ วัดเก่าเรา รอผู้ สนับสนุน<br />เพื่อนบ้านเก่า รอเจ้า มาเกื้อกูล กระดูกญาติ รอส่วนบุญ จากเจ้าเอย<br /><br />คมเคียว-คันไถ่<br /> 2547<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1162936956484450417-6371683956252609728?l=somportkangkorn.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0